Geldim, geldim... Son postumdan
sonra birkaç gün uğrayamadım, sanırım bir süre böyle devam edecek. Olsun hiç
yoktan iyidir.
Ahkâm bey, hala hastanede. Zaten
kırk beş kiloydu, şimdi düşmüş kırka. Hali mecali yok, konuştuğu zaman
duyulmuyor sesi, adamın bir çenesi düşmüş sormayın. La bi sus bi sus!!! Hadi
bize acımıyorsun, kendi olmayan canına da mı acımıyorsun herif diyecek bir
babayiğit çıkmadığı için onun mıy mıy konuşmalarına sabırla katlanmaya
çalışıyorlar.
Ahkâm beyin kızı Yamsin, kendi
kızını bir okul etkinliğine götürecekmiş, aman yenge, canım yenge diye yalvar
yakar beni Ahkâm beye birkaç saatliğine bakmam için çağırdı. İkram bey de sağ
olsun yeğenlerini pek sever, mümkünse gönüllerini yapmak ister. Neyse biz
gittik, Yamsin kızı Berre’yi alıp çıktı. İkram bey Ahkâm Beyin oğlu Mami’yi
arıyor, ses yok; İkram bey arıyor kapı duvar… Akşamüzeri geldi beyimiz, gözler
Japon balığı gibi şişmiş, suratta meymenet namına bir şey yok, doğru görümcem
Kepçenin yanına gidip söyleniyor: “Bi uyutmadınız yaf..” Bunu duyan İkram Bey açıyor
bayramlık ağzını…
“Sen uyu diye taa İzmit’ten
kalkıp geldik, hem yengem nasıl baksın benim babama deyip utanacağına bir de
bize posta mı koyuyorsun hıyar?!!” Ses seda yok, cırcır böceği efekti alayım
buraya…
Doktor günlük ziyaretini
yapıyor, Ahkâm beye: “Amca böyle yiyeceksin. Kasların iyice erimiş
bak, kilo alıp güçlenmen lazım yoksa seni buraya demirbaş yazacağız.”
“Mıy mıy mıy mıy…”
“Bak kuvvetsizlikten sesin
çıkmıyor, seni duyamıyoruz.”
“Tuvalete gidebilsem yeter, bir
şey istemiyorum…” diyor simultane tercüman Kepçe hanım.
“He amca he, hayat tuvalette
zaten. Az gayretli olacaksın ama sen hemen koyuveriyorsun kendini. Azıcık dik
dur, ben bunu yaparım de. Sen kendini bu kadar salarsan doktora değil imama
ihtiyacın olur. Hadi bir gayret et, topla kendini, önüne konulanı bitiremesen
de elinden geldiğince yemeye gayret et.”
“Mıy mıy mıy…” Tercüman Kepçe Hanım:
“Canım almıyor, ağzımda büyüyor lokmalar…” Doktor bakıyor laf anlatamayacak daha
fazla dinlemeden çıkıyor, kapıda İkram beye:
“Bu hastayla Allah size kolaylık
versin” deyip geçiyor. İki günlük sürünmenin ardından eve geliyorum.
Elif bende. Oynuyor, cilve
yapıyor, bir ara ıkınıyor. Ikınması bitince Myna alıp kızı diğer odaya gidiyor
bez değiştirmeye. Ben yapayım diyorum, olsun ben yaparım deyip yiğitlik
gösteriyor. Birkaç dakika sonra Elif mutlu gülücükleriyle salonun kapısında
beliriyor ama Myna ortada yok. Bir kez sesleniyorum, cevap yok, bir daha
sesleniyorum. Myna banyodan ellerini yıkayıp çıkmış ama söylenecek çok sözü
var:
“Anne? Anası bu küçük zilliye ne
yedirmiş yahu? Bezi bir açtım, gözümden yaş bile gelemedi, daha çıkamadan
kurdu? (Elif’e hitaben) Kız? Anan sana insan mı yediriyor ne yapıyor? Dehşeti
yaşadım vallahi..”
Annesi Elif’i alırken soruyorum:
“Ne yedirdin kız bu çocuğa?”
“Niye? N’oldu ki? (Şöyle bir
evin içine doğru kokladıktan sonra) Ay abla ev ne kokuyor?”
“Kızının boklu bezi!!! Ne
yedirdiysen çocuğa iki poşete sardım, gene ev koktu, al kızını da çöpü atayım.
Bayıldım kokudan. ”
“Ha ha ha ha! Ay akşam mantı
yapmıştım. Sarmısaklı sarmısaklı bir yedi ki sorma. Çok sevdi mantıyı.” Bunları söylerken bir de sırıtıyor ya
gırtlağına yapışasım geliyor ama ne çare ses etmiyorum.
Elif uykudan yeni uyanmış, mahmur
mahmur kucağımda yatıyor. Myna kızı kucaklayıp salonun ortasında döndürüyor,
zıplatıp dans ediyor. Elif solucan gibi kıvranıp yere bıraktırıyor kendisini,
Myna’dan kaçarken de Ejderha’ya tosluyor. Myna:
“Küçük ayyaş! Süt sende kafa mı
yaptı? Yanında kavun mu vardı, peynir mi?
Ejderha evde kuyruğu yanmış tazı
gibi dört dönüp duruyor. Oturmasını söyleyeni de:
“Kilo vercem ben karışmayın!”
atarıyla püskürtüyor. Bir ara sandalyenin arkasına tutunmuş zıplıyor.
“Anne bak ne kadar bacak
açıyorum!” derken zıplıyor ve inanılmaz bir
kütürtü patlıyor. Ejderha’nın eklemleri kütürder durur zaten, yapısal bir
şeymiş doktorlar öyle demişti. Ama yine Myna bizi gülmekten yaracak yorumu
ortaya salıyor:
“Bir gün bu çocuk kendi elinde
kalacak!”
